شرح و تفسير شريف رضى مىگويد كه اين بخش از سخنان امام عليه السّلام در ضمن خطبه ديگرى آمده بود ؛ « 1 » اما به دليل وجود روايتى ديگر مبنى بر جدايى اين بخش از آن خطبه ، آن را دوباره مستقلا تكرار كرديم . خلاصه سخن آن‌كه قريش به دشمنى با پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله برخواست و بزرگان آن به نابودى رسالت آن حضرت همت گماشتند و او را ديوانه ، كاهن ، شاعر ، شيفته قدرت و . . . خواندند ؛ اما خداوند چنين خواست كه نور خويش را علىرغم ميل مشركان روشن نگاه دارد . قريش پس از رحلت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله سعى كردند از اهل‌بيت وى عليهم السّلام انتقام گيرند . عبد الكريم خطيب در اين‌باره مىنويسد : « على عليه السّلام بيش از هر مسلمان ديگرى به مشركان قريش آسيب وارد كرده بود . او فرزندان و پدران و خويشاوندان فراوانى از آنان را در جنگ‌ها كشته بود . . . آثار و نشانه‌هاى دشمنى قريش به هنگامى آشكار شد كه از رسيدن بنى هاشم به خلافت ممانعت كرده و پس از آن به كشتن فرزندان جوانشان پرداختند و زنانشان را به اسارت بردند تا انتقام كشتگان بدر و احد را بگيرند . » « 2 » پيش از اين نيز در اين‌باره سخن گفته شد . « 3 »

--> ( 1 ) . خطبه : 26 و 172 . ( 2 ) . نك : على ابن ابى طالب عليهما السّلام بقية النبوة و خاتم الخلافة : 146 ، چاپ سال 1967 م . ( 3 ) . شرح خطبه : 192 .